De verzekeringsbranche is de laatste jaren bekend geworden met de overheidsklant die zijn verzekeringen via aanbestedingen laat inkopen. De markt kent enkele grote intermediaire spelers die daar bedreven in zijn geraakt. Denk aan AON en aan Marsh. Kleinere intermediairs proberen ook voet aan grond te krijgen en pogen in toenemende mate de adviseur c.q. inkoper van de aanbestedende overheid te worden.
Vanwege de veelal gespreide dekking met afwijkende voorwaarden en dito premies is het voor de aanbestedende diensten lang onduidelijk geweest hoe het spel nu gespeeld werd. Bovendien kreeg de inkopende overheid niet transparant hoe de premie opbouw en/of de provisieverrekening verliep.
Ingegeven door de noodzaak van kostenbesparing en vereiste transparantie voor de inkopende overheid, wenst zij meer regie op te gaan pakken. Op de markt van brandverzekering lijkt er winstpotentie bij inkoop aanwezig.
Via de openbare procedure en de niet-openbare procedure (in beide procedures is er geen ruimte voor onderhandelingen) kan de aanbestedende dienst het inkooptraject in drie delen opknippen.
Stap 1 is het aanstellen van een beursmakelaar voor het begeleiden van de aanbesteding
Stap 2 is het afsluiten van de polis(sen) met de verzekeraars en in
Stap 3 wordt een (andere) beursmakelaar aangesteld voor het beheer van de polissen.
Juist in Stap 2 zit de overheid in de driversseat en vraagt zij verzekeraars in de schrijven tegen een netto premie. Dat maakt het voor de aanbestedende dienst mogelijk te komen tot een goed onderling vergelijk en daarmee borgt zij ook een transparant inkoop- en gunningproces.
Het kennisplatform VPO kan u meer informatie verschaffen over deze nieuwe manier van inkoop van verzekeringen door de overheid.
Martin Kok
